اصلاني: عبور

Bb                 Gm                      Am

چون به ياد تو مي افتم،ديدهام از اشك تر ميشه

                                                            Bb                  Gm                 Am

شادي از من ميگريزه،گريه هم بي اثر ميشه

                                                          G                                                F

وقتي اين شعر رو ميخونم،همش تو در برابرمي

                                                             Am        Dm   F      Dm           C

ميدونم تو هم ميدوني، كه اميد آخرمي

                                                             G                                           F

وقتي چلچله ها ميان، از سفر هاي دورادور

                                                      Am       Dm     F                 Dm   C

از تو ميپرسم چو هر يك، مي كنند از بامم عبور

                                                                                     Am   Dm   Am  F

عبور، عبور، عبور، عبور

                                                                            Bb                        Gm

چون ز تو هيچ خبري نيست، ساز من بي آهنگ ميشه

                                                          Bb                    G                    Am

مي نويسم كه بداني، دلم برايت تنگ ميشه

                                             G                                                    F

با چنين تنهايي و درد، شب ميشه دنياي خورشيد

                                                Am      Dm           F  Dm      C

به خودم ميگم كه اي كاش، چشمونم تو رو نميديد

                                                           G                                          F

وقتي چلچله ها ميرن، به سفر هاي دورادور

 

                                                          Am     Dm      F                  Dm   F

از تو ميپرسم چو هر يك، ميكنند از بامم عبور

                                                                                     Am   Dm  Am  F

عبور، عبور، عبور، عبور

http://ghabeshishei2.persianblog.ir/1382_8_ghabeshishei2_archive.html

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

ويگن: مهتاب

مهتاب ، اي مونس عاشقان ، روشنايي آسمان ،‌ آه ،‌ مهتاب ، اي چراغ آسمان ، روشني‌بخش جهان كو ماهم؟

نزدت چه شبها ، با او در آنجا بوديم ،‌فارغ ز دنيا ، لبها بر لبها بوديم ، با يكدگر ما ، پيش تو تنها بوديم ، مفتون و شيدا غرق تماشا بوديم.

مهتاب ، امشب كه پيش توام ، او رفته و من مانده‌ام ، افسوس ، رفت و آن دوران گذشت ، سر نهم بر كوه و دشت ، از هجرش.

نزدت چه شبها ، با او در آنجا بوديم ، فارغ ز دنيا ،‌ لبها بر لبها بوديم ، با يكدگر ما ، پيش تو تنها بوديم ، مفتون و شيدا ، غرق تماشا بوديم.

http://shenagar71.persianblog.ir/

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

مرگ قو

مرگ قو - از دكتر مهدي حميدي شيرازي


شنيدم كه چون قوي زيبا بميرد
فريبنده زاد و فريبا بميرد
شب مرگ تنها نشيند به موجي
رود گوشه اي دور و تنها بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب
كه خود در ميان غزل ها بميرد
گروهي بر آنند كاين مرغ شيدا
كجا عاشقي كرد آنجا بميرد
شب مرگ از بيم آنجا شتابد
كه از مرگ غافل شود تا بميرد
من اين نكته گيرم كه باور نكردم
نديدم كه قويي به صحرا بميرد
چو روزي ز آغوش دريا برآمد
شبي هم در آغوش دريا بميرد
تو درياي من بودي ! آغوش وا كن
كه ميخواهد اين مرغ زيبا بميرد

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

انلاین

بی تو انلاین شب باز ازان روم گذشتم
همه تن چشم شدم ،بدنبال ایدی تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از کیس وجودم
شدم ان یوزر دیوانه که بودم
وسط صفحه روم،دسکتاپ یاد تو درخشید
دینگ صد پنجره پیچید
شکلکی زرد بخندید
یادم امد که شب باهم از ان روم گذشتیم
چت گشودیم ودر ان پس ام دلخواسته گشتیم
لحضه ای بی خط وپیغام نشستیم
تو و یاهوودینگ ودنگ
همه دل دداده به یک تالک بد اهنگ
دو نفر دست براورده به کیبورد
تو همه راز جهان ریخته در بوس سلامت
من به دنبال معمای کلامت
یادم امد که به من گفتی از این ایدی حذر کن
لحضه ای چند بر این روم نظرکن
چت ایینه عشق گذران است
تو کخ امروزنگاهت به امیلی نگران است
باش فراد پی امت با دیگران است
تا فراموش کنی چندی از این لوگ اوت ،سایت کن
باتو گفتم حذراز چت ندانم
ترک چت هرگز نتوانم نتوانم
روزاول که ایمیلم به تنهایی تو پرزد
مثل اسپم توی میل باکس تو نشست
تو دیتل کردی ولی من نرمیدم نگسستم
باز گفتم که توهکرومن یوزرمستم
تا به دام تودرافتم همه جاگشتم وگشتم
تو مراهک نمودی نرمیدم نگسستم
ذومی از پایه فروریخت
هکری ایگنر تلخی زد وبگریخت
هار برسرتوخندید
پی سی از عشق توهنگید
رفت در ظلمت ان شب وشبهای دگر هم
نگرفتی دگر ازیوزرازرده خبرهم
نکنی دیگرازان روم گذرهم
بی تواما من به چه حالی ازان روم گذشتم

با من دوشت ميشي ايا ميايي كار ادبي مشترك بكنيم ايا پي ام يادت نره

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

غزل مشاعره

غزل مشاعره-ر۲
بيژن باران /بهار تهران

گفتم كه بوي زلفت گمراه عالمم كرد
گفتا اگر بداني هم اوت رهبر آيد.
    حافظ
گفتم: تو ابريق بلور عشق و شوري
كه در مهتاب شب پراز سروري.
گفتا: پيمانم با تو طي طريق تا منزل
آفاق و انفس گرديم؛ هرلحظه را مروري.

تو: خود را در تو /سيراب از جادوي احساس يابم.
عشق و محبت تو در روحم جريان دارد؛ در جسمم فوران !
من: روياي تو با عطر ِهمآغوشي مان/ فضاي اتاق پر ميکند.
ما زيرِ حرير گرم ِ عشق
ديده فروبنديم تا قرص آتشين آفتاب بر پنجره
دق الباب کند: روزي ديگر رسيده..
تو: دوستت دارم ای جادوي لحظات /اکسير ناب حيات!
روز ِ ديگر باز هم کنار تو چشم بر گشايم-
آيا خواهم ديد آن لحظه جادو را؟

من: ميجويمت ای دختر شهرآشوب!
لختي تو را ميپوشانم با/ بوسه و لمس دستانم: چون تور ِظريف ِ يزدي.
تو: خود را در بر ِتو بينم/ در بسترِ تو /در آغوش تو/ چشم بگشايم؛
آفتابي را بنگرم که تنهاييم را گرم ميکند-
هر دو با هم/ نه بااختلاف نيمروز!

من: اي ياس بوته ِنازنين/ ميکشم تو را درآغوش
تا رد روژ بوسه به گردنم گذاري.
می بری مرا تو از هوش.
تو: بهترين مامن ِدنيا/ ملجا ء گرمترين ِدنيا،
ميکنی مرا تو مدهوش!

من: هديه ي وقت باهم حواس مرا تيزتر کند.
تو: من فدا و شيفته تو، مسحور و مفتون تو، مدهوش تو..
اين تو را بس نيست؟ نازنين ِمن، عشقِ بی زوال من!
مهره مار داری در بدن!

من: ميبوسمت! مرا اسير و شيفته خود کرده يی، تو.
تو: مرا هم تو. چه محتاجم به بوسه ي حيات،
گرمی ِ پوستت/ حرارت دستانت
طپش قلبت/ قرابت کبرايت.

من: خواست کبرايم مفتون تو شد.
مار در سحر سمور مسحور شد!
سعدي: شد غلامي که آب آرد / آب آمد غلام ببرد.

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

آخرين بوسه

آخرين بوسه
مراببوس مراببوس براي آخرين بار تورا خدانگهدار
كه ميروم به سوي سرنوشت
بهار ماگذشته گذشته ها گذشته منم به جستجوي سرنوشت
در ميان طوفان
هم پيمان با قايقرانها گذشته از جان بايد بگذشت از طوفانها
به تيره شبها با يارم دارم پيمانها
كه برفروزد آتشها دركوهستانها
شب سيه سفركنم زتيرره گذركنم
نگه كن اي گل من سرشك غم بدامن براي من ميفكن مراببوس مراببوس براي آخرين بار تورا خدانگهدار
كه ميروم به سوي سرنوشت
بهار ماگذشته گذشته ها گذشته منم به جستجوي سرنوشت
دخترزيبا امشب برتو مهمانم
درپيش تو ميمانم تا لب بگذاري برلب من
دخترزيبا ازبرق نگاه تو اشك بيگناه تو
روشن سازد يك امشب من
بهار ماگذشته گذشته ها گذشته منم به جستجوي سرنوشت
ستاره مرد سپيده زد
چويك فرشته ماهم نهاده ديده بر هم ميان پرنيان غنوده بود
به آخرين نگاهش نگاه بيگناهش سرود واپسين سروده بود
ديد كه من از اين پس دل در راه ديگر دارم براه ديگر شوري ديگر درسر دارم
زصبح روشن بايد اكنون دل بردارم
كه عهد خونين باصبحي روشن تر دارم
به روي او نگاه من نگاه او به راه من
ستاره مرد سپيده زد
چويك فرشته ماهم نهاده ديده بر هم ميان پرنيان غنوده بود
به آخرين نگاهش نگاه بيگناهش سرود واپسين سروده بود
دختر زيبا چشمان سيه بگشا باروي بهشت آسا بنگرخندانم بار دگر
مراببوس مراببوس براي آخرين بار تورا خدانگهدار
كه ميروم به سوي سرنوشت
بهار ماگذشته گذشته ها گذشته منم به جستجوي سرنوشت
اهنگ: مجيدوفادار شعر:دكتر حيدر رقابي(هاله)
اجراكنندگان: پروانه،حسن گلنراقي، درمايه اصفهان
http://www.goftman.com/forums/history/topic/8668-1.html

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٠:٠۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٢

آخر ايلياد

آخر ايلياد

کولی کاس
گوش دار به گذشته و پيشگو به آينده،
برآيينه شکسته اش کف ميماليد،
 از شنيدن قيچی تو لب ميرفت.
پچ پچی تهيه برش ميديد.
درختان تن به نياز هر شبه داشتند.
نرمای گازهای شک آور را پس ميزدند.
گويي شب،
آن شب،
از آن ايشان نبود.

مردم،
گروه مردم،
زندگيی را با گوشت و خون ..
 آن پير بزرگ به نيايش پاکي
در ژرفای دره پليد
مشرف بود.

شب گرم فسفر آلود بود.
ماهيان نزديک و درشت بودند.

کودک ولگرد

پنشهی زرشک خريد -

روی برگ دفتری که بر آن

جدول فيثاغورث رج زده شده بود.

 

دور سفره

اعضای خانواده بی کارد و چنگال بودند.

پساز شام - مادر بزرگ پير احساس سردرد کرد.

از يخدان رازآلودش

گزنگبين و نبات درآورد.

آن آيه بنام را خواند:

سه بار

-نه بيشتر-

به خاور و جنوب و باختر

سه فوت کرد.

 

جفت جوانی از جوی پريدند.

به خانه رسيدند.

شاعر لول

به خيابان نظری کرد - ميخواست بگويد که چرا..

ولی سکسکه کرد!

يابوی چرخ آبی شيهه ای کشيد.

گنجشک گيج تکانی خورد.

*

در تيره چموش خفه ايی

                               آن

                                  اسب گنده چوبی

را به شهر هل آوردند.

اسب گنده چوبی

روی چرخهای کهنه سريده ميشد.

 

مردم -

گروه مردم-

با پای خود و بر پای خود بودند.

چه چشمها و دستانی

کز پشت توفال

                  آن

                      اسب گنده چوبی

شهريان را دشپا بودند.

چرا که توی اسب گنده چوبی از ميخ و نقل يرشده بود.

گماشتگان اسب گنده چوبی

با ميخها و نقلهای عاريه ای

بر سر و کول هم بودند.

درختان تن به خارش دردآلود داشتند.

چاوشيهای ويلان کوچه ها برده شدند.

**

در آن يگاه مرگبار -

کبوتر سييد خونينبال

بسوی يزشک مهر

به گلايه شتافت.

و رفت.

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ٤:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ آذر ،۱۳۸٢

زبان جوانان

فرهنگ های متعددی برای زبان عاميانه تدوين شده است. فرهنگ لغات عاميانه محمد علی جمالزاده، فرهنگ عوام ميرقلی امينی، کتاب کوچه احمد شاملو، فرهنگ فارسی عاميانه ابوالحسن نجفی، فرهنگ لغات عاميانه و معاصر رضا انزابی نژاد.

و آثاری که به نوعی با زبان مخفی مربوط اند : مجموعه لغات و اصطلاحاتی که سيد ابراهيم نبوی در ضميمه کتاب سالن ۶ از زبان مخفی زندانيان گرد آورده، بخشی از لغات کتاب فرهنگ جبهه سيد مهدی فهيمی و فرهنگ اصطلاحات عاميانه جوانان مهشيد مشيری.

درباره کاربرد معنايی کلمات زبان مخفی، دکتر سمائی توضيحات دقيقی داده و پس از ذکر مدخل ها و معانی آنها ، لغات را از نظر حوزه های معنايی به سيزده قسمت تقسيم کرده است. مثلا در حوزه اسامی فريبکاران و اسامی و فعل های مربوط به فريب آمده است : دودره کردن ، سرپيچ را به دست کسی دادن، مخ کسی را تيليت کردن.

درباره کاربرد معنايی کلمات زبان مخفی دکتر سمائی توضيحات دقيقی داده و پس از ذکر مدخل ها و معانی آنها ، لغات را از نظر حوزه های معنايی به سيزده قسمت تقسيم کرده است . مثلا در حوزه اسامی فريبکاران و اسامی و فعل های مربوط به فريب آمده است : دودره کردن ، سرپيچ را به دست کسی دادن ، مخ کسی را تيليت کردن.

و در حوزه اسامی جنس مخالف : زاخار، زيدوفسکی، دوخی، تصادفی، کينگ کونگ...

در حوزه الفاظ و افعال مربوط به امنيت و اطلاعات و حفظ اسرار: آنتن، آمار گرفتن، کاکتوس، کيو دادن، ريسيور، سات لايت، شيرين پلو و...

در حوزه ايجاد ارتباط و ابراز عواطف : برای يکديگر لاو ترکاندن، توکار کسی بودن، فاز دادن، تريپ لاوی شدن، آماردادن، حال پخش کردن و...

در حوزه اسامی مزاحمان و افعال مربوط به مزاحمت : آويزان، تاول، زيگيل، گيرسه پيچ، کليک کردن، سريش و...

در حوزه نام اشخاص غيرمتجدد : ابوالحسن، اشکول تپه، اف جی اس، ام الجواد، فول جواد سيستم، جواد مخفی، منيجه، رپ مخفی و ...

در حوزه اسامی و افعال و ترکيبات مربوط به حالات روانی: اعصاب کسی را تيليت کردن، بی کلاج، تو حس بودن، چت اوغلی، روغن ريزی داشتن، قاط زدن و ...
در حوزه نام اشخاص کودن: دامبولی، شيويل، تاپاله، دونبش، شلغم، چپول، دنبه، قاق، غضنفر و ...
نام خودروها: پژو حسرتی، پژو کارمندی، جواد مخفی ( پژو آردی )، حاصل ازدواج فاميلی، جا صابونی، کوالا، رنو تحصيل کرده و دوو منگل ( ماتيز ) ،عروس دهاتی ( پژو پرشيا ) و

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۸:٢٤ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۱ آذر ،۱۳۸٢

باران

« باران ! »

باز باران
با ترانه
با گهرهاي فراوان
مي خورد بر بام خانه
يادم آرد روز باران
گردش يك روز ديرين
خوب و شيرين
توي جنگلهاي گيلان
كودكي دهساله بودم
شاد و خرم
نرم و نازك
چست و چابك
با دو پاي كودكانه
مي دويدم همچو آهو
مي پريدم از سر جو
دور مي گشتم ز خانه
*
مي شنيدم از پرنده
از لب باد وزنده
داستانهاي نهاني
رازهاي زندگاني
*
برق چون شمشير برّان
پاره مي كرد ابرها را
تندرديوانه غرّان
مشت مي زد ابرها را
جنگل از بادگريزان
چرخها ميزد چو دريا
دانه هاي گرد باران
پهن مي گشتند هرجا
سبزه در زير درختان
رفته رفته گشت دريا
توي اين درياي جوشان
جنگل وارونه پيدا
*
بس گوارا بود باران
وه ! چه زيبا بود باران
مي شنيدم اندر اين گوهرفشاني
رازهاي جاوداني
پندهاي آسماني :
بشنو از من كودك من
پيش چشم مرد فردا
زندگاني خواه تيره ، خواه روشن
هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا


« گلچين گيلاني »

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ،۱۳۸٢

دو كاج

« دو كاج »

دركنار خطوط سيم پيام
خارج از ده دو كاج روئيدند
ساليان دراز رهگذران
آن دو را چون دو يار مي ديدند

يكي از روزهاي سرد پائيزي
زير رگبار و تازيانه باد
يكي از كاجها به خود لرزيد
خم شد و روي ديگري افتاد

گفت : اي آشنا ! ببخش مرا
خوب در حال من تأمل كن
ريشه هايم ز خاك بيرون است
چند روزي مرا تحمل كن

كاج همسايه گفت با تندي :
مردم آزار ! از تو بيزارم
دور شو ! دست از سرم بردار!
من كجا طاقت تو را دارم ؟

بينوا را سپس تكاني داد
يار بي رحم و بي مروّت او
سيمها پاره گشت و كاج افتاد
بر زمين نقش بست قامت او

مركز ارتباط ديد آن روز
انتقال پيام ممكن نيست
گشت عازم گروه پي جويي
تا ببيند كه عيب كار از چيست

سيمبانان پس از مرمّت سيم
راه تكرار بر خطر بستند
يعني آن كاج سنگدل را نيز
با تبر تكّه تكّه بشكستند !!

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ،۱۳۸٢

منشور كورش

فردا سالروز تصويب اعلاميه جهاني حقوق بشر (سال ‌١٩٤٨ ميلادي) و به همين مناسبت، روز جهاني حقوق بشر است. سالروز تصويب اعلاميه‌اي كه ماده بيست‌وهفتم آن به اين شرح است:
«هر كس حق دارد آزادانه در زندگي فرهنگي اجتماعي شركت كند، از فنون و هنرها متمتع گردد و از پيشرفت علمي و فوايد آن سهيم باشد.
هر كس حق دارد از حمايت منابع معنوي و مادي آثار علمي، فرهنگي يا هنري خود برخوردار شود.»

////////// مشهورترين بخش منشور كورش هخامنشي //////////

منم كوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و اكد، شاه چهارگوشه‌ي جهان. پسر كمبوجيه، شاه بزرگ ... نوه‌ي كورش، شاه بزرگ ... نبيره‌ي چيش پيش، شاه بزرگ... .
آنگاه كه بدون جنگ و پيكار وارد بابل شدم، همه‌ي مردم گام‌هاي مرا با شادماني پذيرفتند. در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهرياري نشستم، مردوك خداي بزرگ دل‌هاي پاك مردم بابل را متوجه من كرد... زيرا من او را ارجمند و گرامي داشتم.
ارتش بزرگ من به آرامي وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاري به مردم اين شهر و اين سرزمين وارد آيد.
وضع داخلي بابل و جايگاه‌هاي مقدسش قلب مرا تكان داد... من براي صلح كوشيدم. من برده‌برداري را برانداختم، به بدبختي‌هاي آنان پايان بخشيدم.
فرمان دادم كه همه‌ي مردم در پرستش خداي خود آزاد باشند و آنان را نيازارند. فرمان دادم كه هيچكس اهالي شهر را از هستي ساقط نكند.
مردوك خداي بزرگ از كردار من خشنود شد... او بركت و مهرباني‌اش را ارزاني داشت. ما همگي شادمانه و در صلح و آشتي مقام بلندش را ستوديم...
من همه‌ي شهرهايي را كه ويران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نيايشگاههايي را كه بسته شده بود، بگشايند. همه خدايان اين نيايشگاه‌ها را به جاهاي خود بازگرداندم.
همه‌ي مردماني را كه پراكنده و آواره شده بودند، به جايگاه‌هاي خود برگرداندم و خانه‌هاي ويران آنان را آباد كردم.
همچنين پيكره خدايان سومر و اكد را كه نبونيد بدون واهمه از خداي بزرگ به بابل آورده بود، به خشنودي مردوك خداي بزرگ و به شادي و خرمي به نيايشگاه‌هاي خودشان بازگراندم، باشد كه دل‌ها شاد گردد.
بشود كه خداياني كه آنان را به جايگاه‌هاي مقدس نخستين‌شان بازگرداندم، هر روز در پيشگاه خداي بزرگ برايم زندگاني بلند خواستار باشند...
من براي همه‌ي مردم جامعه‌اي آرام مهيا ساختم و صلح و آرامش را به تمامي مردم اعطا كردم.


////////// متن كامل منشور كورش هخامنشي //////////

‌١. ...
‌٢. ... همه جهان.
‌٣. ... مرد ناشايستي (بنام نبونيد) به فرمانروايي كشورش رسيده بود.
‌٤. ... او آيين‌هاي كهن را از ميان برد و چيزهاي ساختگي به‌جاي آن گذاشت.
‌٥. معبدي به تقليد از نيايشگاه ازگيلا Esagila براي شهر اور Ur و ديگر شهرها ساخت.
‌٦. او كار ناشايست قرباني كردن را رواج داد كه پيش از آن نبود... هر روز كارهايي ناپسند مي‌كرد، خشونت و بدكرداري.
‌٧. او كارهاي ... روزمره را دشوار ساخت، او با مقررات نامناسب در زندگي مردم دخالت مي‌كرد، اندوه و غم را در شهرها پراكند. او از پرستش مردوك Marduk خداي بزرگ روي برگرداند.
‌٨. او مردم را به سختي معاش دچار كرد، هر روز به شيوه‌اي ساكنان شهر را آزار مي‌داد، او با كارهاي خشن خود مردم را نابود مي‌كرد... همه مردم را.
‌٩. از ناله و دادخواهي مردم، انليل Enlil خداي بزرگ (= مردوك) ناراحت شد... ديگر ايزدان آن سرزمين را ترك كرده بودند (منظور آباداني و فراواني و آرامش).
‌١٠. مردم از خداي بزرگ مي‌خواستند تا به وضع همه باشندگان روي زمين كه زندگي و كاشانه‌اشان رو به ويراني مي‌رفت، توجه كند. مردوك خداي بزرگ اراده كرد تا ايزدان به بال بازگردند.
‌١١. ساكنان سرزمين سومر Sumer و اكد Akad مانند مردگان شده بودند. مردوك به سوي آنان متوجه شد و بر آنان رحمت آورد.
‌١٢. مردوك به دنبال فرمانروايي دادگر در سراسر همه كشورها به جست‌وجو پرداخت، به جست‌وجوي شاهي خوب كه او را ياري دهد.
آنگاه او نام كورش پادشاه انشان Anshan را برخواند، از او به‌نام پادشاه جهان ياد كرد.
‌١٣. او تمام سرزمين گوتي Guti و همه مردمان ماد را به فرمانبرداري كورش درآورد. كورش با هر ”سياه سر” (منظور همه انسان‌ها) دادگرانه رفتار كرد.
‌١٤. كورش با راستي و عدالت كشور را اداره مي‌كرد. مردوك خداي بزرگ با شادي از كردار نيك و انديشه نيك اين پشتيبان مردم خرسند بود.
‌١٥. بنابر اين او كورش را بر انگيخت تا راه بابل را در پيش گيرد، در حالي كه خودش همچون ياوري راستين دوشادوش او گام بر مي‌داشت.
‌١٦. لشكر پرشمار او كه همچون آب رودخانه شمارش‌ناپذير بود، آراسته به انواع جنگ افزارها در كنار او ره مي‌سپردند.
‌١٧. مردوك مقدر كرد تا كورش بدون جنگ و خونريزي به شهر بابل وارد شود. او بابل را از هر بلايي ايمن داشت. او نبونيدشاه را به دست كورش سپرد.
‌١٨. مردم بابل، سراسر سرزمين سومر و اكد و همه فرمانروايان محلي فرمان كورش را پذيرفتند. از پادشاهي او شادمان شدند و با چهره‌هاي درخشان او را بوسيدند.
‌١٩. مردم سروري را شادباش گفتند كه به ياري او از چنگال مرگ و غم رهايي يافتند و به زندگي بازگشتند. همه ايزدان او را ستودند و نامش را گرامي داشتند.
‌٢٠. منم كورش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و اكد، شاه چهارگوشه جهان.
‌٢١. پسر كمبوجيه، شاه بزرگ، شاه انشان، نوه كورش، شاه بزرگ، شاه انشان، نبيره چيش پيش، شاه بزرگ، شاه انشان.
‌٢٢. از دودماني كه هميشه شاه بوده‌اند و فرمانروايي‌اش را بل Bel (خدا) و نبو Nabu گرامي مي‌دارند و با خرسندي قلبي پادشاهي او را خواهانند.
آنگاه كه بدون جنگ و پيكار وارد بابل شدم؛
‌٢٣. همه مردم گام‌هاي مرا با شادماني پذيرفتند. در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت‌ شهرياري نشستم.
مردوك دل‌هاي پاك مردم بابل را متوجه من كرد... زيرا من او را ارجمند و گرامي داشتم.
‌٢٤. ارتش بزرگ من به آرامي وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاري به مردم اين شهر و اين سرزمين وارد آيد.
‌٢٥. وضع داخلي بابل و جايگاه‌هاي مقدسش قلب مرا تكان داد... من براي صلح كوشيدم. نبونيد مردم درمانده بابل را به بردگي كشيده بود، كاري كه در خور شان آنان نبود.
‌٢٦. من برده‌داري را برانداختم، به بدبختي‌هاي آنان پايان بخشيدم. فرمان دادم كه همه مردم در پرستش خداي خود آزاد باشند و آنان را نيازارند، فرمان دادم كه هيچ كس اهالي شهر را از هستي ساقط نكند، مردوك از كردار نيك من خشنود شد.
‌٢٧. او بر من، كورش، كه ستايشگر او هستم و بر كمبوجيه پسر من و همچنين بر همه سپاهيان من،
‌٢٨. بركت و مهرباني‌اش را ارزاني داشت. ما همگي شادمانه و در صلح و آشتي مقام بلندش را ستوديم. به فرمان مردوك همه شاهان براورنگ پادشاهي نشسته اند.
‌٢٩. همه پادشاهان سرزمين‌ها جهان، از درياي بالا تا درياي پايين (درياي مديترانه تا خليج فارس)، همه مردم سرزمين‌هاي دور دست، همه پادشاهان آموري Amuri، همه چادرنشينان.
‌٣٠. مرا خراج گذاردند و در بابل بر من بوسه زدند. از ... تا آشور و شوش.
‌٣١. من شهرهاي آگاده Agadeh، اشنونا Eshnuna، زمبان Zamban، متورنو Meturnu، دير Der، سرزمين گوتيان و همچنين شهرهاي آن سوي دجله كه ويران شده بود را از نو ساختم.
‌٣٢. فرمان دادم تمام نيايشگاه‌هايي را كه بسته شده بود، بگشايند. همه خدايان اين نيايشگاه‌ها را به جاهاي خود بازگرداندم. همه مردماني را كه پراكنده و آواره شده بودند به جايگاه‌هاي خود برگرداندم، خانه‌هاي ويران آنان را آباد كردم.
‌٣٣. همچنين پيكره خدايان سومر و اكد را كه نبونيد بدون واهمه از خداي بزرگ به بابل آورده بود، به خشنودي مردوك به شادي و خرمي،
‌٣٤. به نيايشگاه‌هاي خودشان بازگرداندم، باشد كه دل‌ها شاد گردد. بشود كه خداياني كه آنان را به جايگاه‌هاي مقدس نخستين‌شان بازگرداندم،
‌٣٥. هر روز در پيشگاه خداي بزرگ برايم خواستار زندگاني بلند باشند. بشود كه سخنان پربركت و نيكخواهانه برايم بيابند، بشود كه آنان به خداي من مردوك بگويند: كورش‌شاه، پادشاهي است كه تو را گرامي مي‌دارد و پسرش كمبوجيه.
‌٣٦. بي‌گمان در روزهاي سازندگي، همگي مردم بابل پادشاه را گرامي داشتند و من براي همه مردم جامعه‌اي آرام مهيا ساختم و صلح و آرامش را به تمامي مردم اعطا كردم.
‌٣٧. ...
‌٣٨. ... باروي بزرگ شهر بابل را استوار گردانيدم...
‌٣٩. ... ديوار آجري خندق شهر را،
‌٤٠. كه هيچيك از شاهان پيشين با بردگان به بيگاري گرفته شده به پايان نرسانيده بودند،
‌٤١. ... به سرانجام رسانيدم.
‌٤٢. دروازه‌هايي بزرگ براي آنها گذاشتم با درهايي از چوب سدر و روكشي از مفرغ ...
‌٤٣. ...
‌٤٤...
‌٤٥. ... براي هميشه.  http://web.peykeiran.com/net_public/irbody.aspx?

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ،۱۳۸٢

مراحل حيات

مراحل عمده حيات خانوادگي در شهرستان تهران در قرن 20 براي شيعيان بقرار زيرند.

خواستگاري
والدين پس از بلوغ پسر شان براي تشكيل خانواده براي او دختري را براي در نظر ميگيرند. بدون صلاح يا مشورت با پسر پا پيش گذاشته. يكي دوبار بخانه دختر مورد نظر ميروند. سعي به معاشرت با خانواده دختر نموده. تا ببينند كه دختر لايق و شايسته است. ميتواند از مهمانان پذيرايي كند. دراين صحبتها و رفتار غيرمستقيم بخانواده دختر مي فهمانند كه قصد خواستگاري دارند. اگر اولياي دختر اظهار تمايل كردند- والدين پسر موقتا پارچه اي خريده بديدن آنها ميروند. اين كار جنبه رسمي به خواسته ميدهد.

شيرني خوران
پس از تمايل اولياي دختر به وصلت- اولياي پسر با تكه اي پارچه و شيرني بمنزل دختر ميروند. تعريف و تمجيد از پسر مي كنند. مي كوشند از اولياي دختر لفظي و علني بشنوند كه آنان با اين وصلت راضي اند. سپس جريان را باطلاع فاميل و دوستان ميرسانند. ديد وبازديد طرفين شروع مي شود. بديدن بزرگان و فاميل نزديك همديگر مي روند.

تولد بچه اول
اين براي هر زن وشوهر جوان مهم است. بادنيا آمدن بچه پيوند بين آنها محكمتر از قبل ميشود. موجودي بوجود مي آيد كه در بدنش از خون دو فاميل جريان دارد. اگر بچه اول پسر باشد اهميت بيشتر دارد. پسر حامي و دستگير ايام پيري والدين است.

اسم گذاري
نام را پدر و مادر بنا به عقايد دينيشان تعيين ميكنند. نام امام- نبي و اعضاي خاندان پيغمبر را الويت دارد. براي برخي با عقايد سياسي و ملي نامهاي ايراني و مبارزان را مي گزينند. اين ممكنست منجر به دعوا و قهر طرفين شود.

اشهد
خواندن اشهد درگوش بچه توسط مادر بزرگ است: اشهد لاالله الله- محمد است رسول الله- علي ولي الله.

غسل
اين بمعني پاگيزگي با شستن فرد است. انواع عمده آن 3 تا ست.
1- جنابت (انزال/همخوابگي/ جلق) شستشوي تمام بدن و يكبار بزير آب كر رفتن است.
2- تولد- بدن خونمال نوزاد را با آب شسته- كر مي دهند.
3-ميت - پس از مرگ جسد را - قبل از كفن پوشي - بايد شست.

جفت زايمان
پس از زايمان- بند پيوند با مادر را نزديك ناف نوزاد ميبرند. ديگر رابطه خوني با مادر قطع شده- نوزاد مستقل مي شود. ماما جفت و بند را از رحم مادر خارج ميكند. بايد آنرا از پوز سگ و گربه دور داشت. معمولا تو چاه مي دازند.

ختنه
در گذشته- سلماني با تيغ قسمتي از پوست دول پسر را پيش از سن مدرسه مي برد. پسر 1 هفته لنگ بسته شلوار نمي پوشد. اكنون دكتر با اجرتي پس از زايمان اينكار را ميكند.

بلوغ
دختر پس از داشتن عادت ماهانه (8-10 سالگي) ميتواند شوهر بپذيرد. بلوغ پسر (10-12 سالگي) با تغير صدا - موي درآوردن زير و سبيل و كمي ريش همراه است كه ميتواند بيرون كار كند.

تدفين
پس از نفس آخر و اطمينان آنكه فرد ديگر تنفس نميكند- چشمان وي را بسته. چانه اورا با پارچه سفيد مي بندند. تا پس از سردي بدن دهان باز نماند. چند ساعت ديگر جنازه را غسل ميدهند. كفن باو پوشانده- ويرا رو بقبله مي گذارند. درپشت جسد نماز ميت مي خوانند. جنازه را به گورستان ميبرند. قبر را 1 متر گود مي كنند. در وسط آن گودي ديگري (20 سانت بطول جسد) ميكنند تا جنازه را توي آن پايين مي آورند. روي كله كه بسوي قبله است سنگي پهن گذاشته. بدن نيز بايددر زير طاقي ورق سنگ قرار گيرد. گودي را با خاك پر مي كنند.

مراسم مربوط به مرگ از قرار زيرند.
ختم. 3 روز پس از فوت در مسجد - بطور مفصل صدها نفر جمع ميشوند. تا رسما به صاحب عزا تسليت گويند.

هفت. نزديكان 7 شب پس از مرگ بسر مزار رفته- سوگواري كرده و در منزل مرحوم شام صرف ميكنند.

چله. نزديكان سر مزار براي سوگواري رفته . مداح اشعار ديني و جانسوز بلند ميخواند.

سال. نزديكان سر قبر رفته سنگ قبر را تبيعه كرده سوگواري و دعا خواني ميكنند.

کامران فلاحی

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۸:٤٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٠ آذر ،۱۳۸٢

غزل مشاعره

غزل مشاعره

  بيژن باران /بهار تهران

 

گفتم غم تو دارم- گفتا غمت سرآيد.

گفتم كه ماه من شو! گفتا اگر برآيد..

گفتم كه بوي زلفت گمراه عالمم كرد

گفتا اگر بداني هم اوت رهبر آيد.

                                                حافظ

گفتم: تو ابريق بلور عشق و شوري

كه در مهتاب شب پراز سروري.

گفتا: پيمانم با تو طي طريق تا منزل-

آفاق و انفس گرديم- هرلحظه را مروري.

  

تو: و خود را در تو /سيراب از جادوي احساس 

من: روياي تو با عطر ِ همآغوشي مان

 فضاي اتاق را پر ميکند

تو: عشق و محبت تو در روحم جريان دارد.  در جسمم فوران !

 

من: ما زيرِ حرير گرم ِ عشق

 ديده فروبنديم تا قرص آتشين آفتاب بر پنجره

 دق الباب کند: روزي ديگر رسيده..

تو: دوستت دارم ای جادوي لحظات /اکسير ناب حيات

 روز ِ ديگر باز هم کنار تو

 آيا خواهم ديد آن لحظه جادو را ؟

 که چشم بر گشايم

 

من: ميبوسمت ای دختر شهرآشوب ِ من

تو: و خود را در بر ِ تو بينم/ در بسترِ تو /در آغوش تو

 چشم بگشايم و ..

من: لختي تو را ميپوشانم با/ بوسه و لمس دستانم

تو: آفتابي را بنگرم که تنهاييم را گرم ميکند

 هر دو با هم/ و نه بااختلاف نيمروز

من: تور ِ ظريف ِ يزدي را

 

تو: چه محتاجم به بوسه ي حيات

 و گرمی ِ پوستت

 و حرارت دستانم

 و طپش قلبت

 و کبرايت

تو: رد روژ بوسه به گردنم مزاري

من: لطيف و حرير ِ نازنين

 ميکشم تو را درآغوش

تو: بهترين مامن ِ دنيا

من: می بری مرا تو از هوش

تو: ملجا ء گرمترين ِ دنيا

 و ميکنی مرا تو مدهوش !

من: اين کبرا را که مفتون تو شده!

 سعدي: شد غلامي که آب آرد / آب آمد غلام ببرد

 کبرا ميخواست سمور تو رو سحر کُنه/ خودش مسحور شد!

تو: من فدای تو ، من شيفته تو

 مسحور تو

 مفتون تو

 مدهوش تو

 اين تو را بس نيست ؟

 نازنين ِ من، عشقِ بی زوال من

 مهره مار داری در بعدا !

من: ميبوسمت

تو: مرا اسير و شيفته خود کرده يی ، تو .

 من هم تو را 

۱۱ نوامبر ۳ آرلينگتون ۵ عصر ولنجک ۱ صبح

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٠ آذر ،۱۳۸٢

روياي رود ياد-ر3

روياي رود ياد-ر3

کسی به کوچه ای کودکی بر نميگردد.
بخانه ی پدری، مسئول شادیها.
به اطاق پرنور، کتاب، پنجره، تخت و صندلي.
به باديه ي داغ آش قلم و گشنيز کنار در درانتظار.
**
تو در گذشته من زندگيی ميکنی.
با رابطه ی امروزيت
مرا در بعد زمان به عقب ميبری.
با تو ای حوای قرن جديد،
به باغ بهشت پدری، دو باره راه مييابم، لحظه ای.
دست در دست تو از آيينه اي عبور کنم
که زمان را به قهقرا ميبرد.
سريع به دالان تاريک جوانی ميرسم.
اگر چه: مادر با پيرهن شسته ام بدست هست - نيست.
پدر با هندوانه در بغل از پله پايين مييآييد - نمييآييد.
برادران با توپ واليبال
شاخه های گل چای پيوندی مرا ميشکنند - نميشکنند.
خواهر ناخنهای ظريفش را در حياط با لاک
برنگ گلبرگ نسترن ميکند- نميکند.
مادر بزرگ در چرت قيلوله
در ملاطفت خورشيد خزانی در گلخانه گرم خوابيده - نخوابيده.
رود بیانتهای پاتتيک پطر به دريای راول ميرسد - نميرسد.
 
ای حافظه مشبک!
دوستان دوگانه مرا به خانه آر
تا طول خيابان مشجر شبانه را
به کوهپايه های دربند پيموده-
در بحثهای بی انتهای خويش فرود
تاج زر سحر برسرشاخه های چنار بينيم.
كجا رفتند گشنگي ساعات 5 صبح با كاسه حليم دارچيني بازار سرپوشيده تجريش
براي صعود به كوه پايه هاي توچال
دركه، آبشار دوقلو و كولك چال-
رسيدن به بام پايتخت و شهر بزرگ تايخي به زير پا?
 
چه شدند آن روزها
روزهای شادی و غرور
روزهای خروس قندي- فال باميه سوزن خورده، "آب آلبالو/ جلاي جيگر"-تخمه بوداده
"معجون بخور كشتي بگير/ خوردي زمين دوباره بگير،"
"نوبر باهاره بستني"، زالزالك، ليموناد، بلال بريان، فال گردو،
سيرابي، جغول بغول، كباب دودول، باقلاي گرم، لبو،
دوره گردهاي فصلي: پنبه زن،  فال بين، آب حوض كش، برف پاروكن، پرتغال فروش، يخي،
پرده دار، مرشد، گاري عليشا، ذغالي، چيني بندزن، مسگري و آشغالي.

كجا رفتند رديف كبوتران نگاه حريص كودكان بي دعوت لبه ي بام
 بر عروسي توي حياط با مطرب رو حوضي شايان
در عطر كاهگل آب پاشيده ي عصر
با آواز و پايكوبي:
"گولي جان! جان گولي!
نيني سن من سنه دي
سن منه دي اي گولي.."
ويا
"پنجره ده داش گلير
هاي بري باخ بري باخ.
خومار گوزل ياش گلير
هاي بري باخ بري باخ.."

روزهاي برج مشبك ساختن از تل آجر
با كمك 4 برادر رشيد آذري.
بكس بازي با هم كلاس آسوريم.
حاضر كردن رياضي با دو برادر ارمني.
پسرك ترك پينه دوز نبش كوچه با مداد كوچكتر از انگشت كوچك پاي برهنه اش.
ته كوچه اي روسم، همدرسي يهودي و گبرم، همبازي بلوچ سني، كرد هوادار تكامل.
همسايه ديوار بديوار كورم
كه قلب محزونش با ما و آسمان تماس ميگرفت
- در نواختن ني غروب و پرواز بامدادي كبوترانش،
پدر بهايي مهربانش مرا خان اوغلان ميخواند.

كجا رفتند آن پسينهاي تابستاني
-آزادي، جواني، شادي و زيبايي-
ميان صف تبريزي با شكوفه هاي زرد و سفيد چراغ برق
با خاله جوان- چشمان بادامي، موي صاف سياه، غنچه سرخ لبان پر شنگرفي، زيباپوش بلوز ليمويي، دامن سفيد چتري، بازوان عريان، ساقهاي شكيل در كفش پاشنه بلند مشكي با دوست بالابلندش
بدور ميز بستني و ليوان بلند آب نشسته-
تا جوانان آستين كوتاه پيرهن سفيد خوش هيكل با لبخندي مردانه
دعوت كنند آنهارا به رقص تانگو و چاچا.
در رقص 2 نفره بر پيست با جايگاه اركستر محاط بر ميكرفن براي سازهاي بادي، ضربي و زهي:
ترونبون و قرني- طبل و تنبك-گيتار و ويلون.
حتي پرندگان دربالكن شاخه ها با حض از حركات موزون جفتها سر بچپ و راست ميگرداندند و جيرجير شان مشوق رقص جوانان بود.
روبان مواج ملودي زيبا از بوق سياه قرني به شاخه هاي رديف چنار رسيده- در احساسات مثبت نسيم- باپنجه هاي برگهايشان كف ممتد ميزدند-
زخمه هاي ويالون از لابلاي اشجار پر چراغ به كوه پايه هاي شمالي در معراج.

كجاست آن نيمه شبها كه با استودبيكر كروكي كرم
در جاده پر نسيم شميران به دربند
در كافه اي كه بر ميز آن كف ليوان آبجو سر ريز ميكرد
در تخيل كودكيم به پيشاني من ميرسيد!

روزهای سور نوروزی و سيزده؟
پريدن از روي آتش تخته هاي جعبه پرتغال،
قاشق زني و آجيل، تخمه شكستن، عمر سوزي.
حاجي فيروز و خلوتي خيابان قبل از حلول سال جديد.
لباس نو را درست پيشاز تحويل سال از خياطي گرفته؛
بر سفره طويل سيزده بدر،
رقص عربي دختر سرهنگ در کنار استخر باغ
خانم عظيمي با رقص و غمزه ي گوياميخواند:
- ميخام برم تو آفتابه!
همه دم گرفته: چه جوري ميري تو آفتابه؟
-اينجوري ميرم تو آفتابه.

کجا رفتند آن شبهای پر همهمه ميهماني؟
دايجان با جوک تله موش، پنير و تيغ به لهجه شمالي
همه را به قهقه ميانداخت.
سينی چای دارجلينگ دست بدست ميگشت.

کجاست لحظاتی که پشت در
بانتظار ورود دختر همسايه
چون شمع در سکوت ميسوختم.
حرارت گونه ها شيشه ي در مه آلود ميکرد.
کجاييند ثانيه هاييکه زانو بزانو کتاب جبر ورق ميزديم.
تمام جهان، بيرون از بادکنکی بدور سرمان قرار ميگرفت.
از زمان و مکان بريده؛ در نقطه ای منجمد.
**
من در بالماسکه کودکيم .
ازگيل خاطره در گلويم معلق مانده.
در بينی ام بجای هوا اشک سرازير است.
اسلافم را در پس بلور گريه ميبينم.
آنها در ذهن من دور و نزديک ميشوند.
منظومه شمسی بدور سرم بدوار فتاده.

ای حافظه رنگين
مرا بسيارات کودکيم نزديک کن.
مرا برسان:
- به بخار مطبوع تاسه کباب مادرم.
بستر ملس شبهاي تابستاني بر بام
با شمد خنک پوستم ميگزيد
زير رود رويايی راه مکه.
در چرت بعد از ظهري فرود شکوفه هاي سفيد عطري اقاقيا
که در آنها کلمه "سم" بطنز نهفته بود.
عصرانه كاهو سنكنجبين- ليوان شربت به ليمو
هرم گلابي، به، انار، انگور عسكري- شتري هندوانه، قاچ خربزه ، نعلبيكي خشاش و شكر.
شام با نان بيات ديگ، كاسه خنك آبي پر، سفره معطر آبگوشت، سبزي و پياز.

- به بوسه ي گرم نوروزي پدرم.
به حلقه برادارنم بچسبان تا باهم باهم باهم براي هميشه
دستشده را در حرارت تابستاني تا ابد ادامه دهيم.
مرا بخواهرم بنما که در لباس عروسي، زيبايي مادرم را حاضر کرده.
به مادر بزرگ- که انبوه تجربه را در چارقد همراه داشت.
به دختر همسايه که در بالکن کتاب شيمي از بر ميکرد
هراز گاهي بحسرت کوچه را نظر ميکرد
با حلقه شاد و روان اخوان دستشده.

-به حوض کاشي حياط کودکيم ببر.
با ماهيان ميهمان نوروزي فربه.
به درخت پرانار باغچه با بنفشه هاي شرمين بهار.
به سايه غليظ ديوار خانه امان برسان.
به چکيدن برف بام بر هشتي ديوار.
انفجار شكوفاني درخت سيب
تنوره باد پاييزي در قفس اقاقياي پير.
رگبار تابستاني بر خوشه هاي آويزان انگور داربست
نوسان منگوله هاي نارنجي خرمالوي برهنه -
که شاخه اش در دست مادر بزرگ براي ادب ما پاره ميشد. همو ميآموخت بمن:
"لقمان را پرسيدند ادب از كه آموختي? گفت از بي ادبان. گفتند چطور? پاسخ داد هرچه آنها كردند من نكردم."
تكرار "برف اومد- برف اومد- اون اطاق صداي حرف اومد."
پسران هم محل که تيله بازي و ليس پسليس يا واليبال تيغي.
- به نواي محزون غروب نيزن كور با جلد طلايي در آسمان سحر و بام پر كبوترش.
و دختران کوي بالاتر و ته کوچه
که زير مجمر آتشين ماه چهاردهم در تاريکي درها ناپديد ميشدند.
**
آه هوا کاسته ميشود و تصاوير پررنگتر.
در رژه ارواح اسلاف در بالماسکه خزاني.

در کتاب آمده "بعقب نگاه نکن تا سنگ بيحس نشوي."
ولي گذشته مرا بجلو رانده
آن اندازه که از اصل دور، به مقصد دورتر.
ديگر تاب ندارم مگر بگذشته انديشم.
**
اي دختر منور اسکان شهر من!
تو دست مرا گرفته اي به کوچه کودکي ميبري.
تو رهنماي مني دراين غربت عظما.
تو مرا به خانه خنک جواني ميبري.
تا ترشود ز ليوان شربت آلبالو گلوي خشک.

من در اکنون زندانم.
تو فرشته نجات مني
كه در سماي سحري به پشت پنجره ام لب ميفشاري
از دود كش آتشكده ام، پيش من سبز ميشوي.
مرا به گذشته ام وصل ميکني.

اي عشق بيکرانه ام، اي نازنين!
كاش ما همديگر را در زماني جلوتر مييافتيم-
که هردو بروبرو نگاه ميکرديم.

افسوس ما بر پلي هستيم
که تو بسوي آينده ميروي
-پل چنوات معلق ماضي و مضارع-
و من با کوله بارم رجعت به گذشته.
اي عشق بيکرانه ام، اي نازنين!
ميبيني بر اين پل
تو درجهت غرب ميروي، من سوي شرق.
اما در لحظه ي معهود روي پل مه آلود
همديگر را درآغوش ميکشيم.
من بفکر تقويم ايامم
تو ساعت مچي خود نگاه ميکني.
فصل خزان رسيده: باد برگها
را از اوج شاخه ها به سطح رود سرمدي ميآورد.

رود زير پايمان بجلو ميرود
رود زير پايمان هميشگي است.
رود زير پايمان هميشه يکيست.
درختان کناره اش در تب پاييزي برگ ريزانند.
شولاي يشمي و شنگرفي بزير اندازند
تا خنكي هوا بر استخوانها تلنگر زند.
**
اي سيل شادي، ای نازنين،
بگذاريکبار ديگر مشاعره تاريخ کنيم.
من: دست مرا بگير ای سخاوت شبانه
بگذار بر انحنای منور اندام خويش.
گرمم کن در ضريح شاه چراغ دايمت.
تو: دستگيری مرا برازنده نيست؛
که تراست گرفتن دست من
تا رسيدن به قوس قزح.
رفتن از مغاک ظلمت تا غرق در نور مطلق.
من: گرم ميکنی مرا ای قامت شناور نهر زمان.
نور تو به کومه ی کوهی من، ظلمات متواری ميکند.
تو:تو منورم ميکني به آتش شعله هاي پر حرارت جادويي.
من: تا دست بزرگ من سايه بر پيکرت شود.
تو: کاش لحظه اي، فقط لحظه اي از آن هم بوديم.
من:توافق مطلق با تو دارم، فقط يک لحظه يا بيشتر.
تا ترا اي بوته پرگل ياس، با مژه لمس کنم.
تو: مرا لحظه اي بسنده است تا سلطه ي نور را بر ظلمت به تجربه بيآزمايم.
من: براي دخول دره پرگلت، بزير ابر روان،
منم آن چريک سوار که ره بكوه کرده ام.
تو: در دشت پرگل احساس من گام برميداري
تا قفل سنگين سکوت مرا به تيشه کلام آهنگين بفرسايی.
مرا حرارت اين شبگير کفايت ميکند.
من: زائرم به ضريح تو دخيل با دودست، بزانو، گذارم.
نور ماه بر سينه تو سايه کنم.
کليد بر طلسم قفل قلعه تو انداخته
سمفوني شب فوران کند.
تو: بيش از اينم ياراي ايستادن نيست.
بر قلب تپنده ام ميفشارمت،
ميبوسمت به نرمي و ميگريزم ازاين
دالان تاريک و لذت خيز، به بوسه بدرود.
من: اين کشتيبان ماوراي بحار، با لنگر به بندرت،
پشتيبان تو شود - هر شب و روز.
Arlington: 8Oct3

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱:۱٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ آذر ،۱۳۸٢

رای يار

رای يار -ر۳
      بيژن باران

يار من پرنده ايست
مهربان و خوانا
در تخيل و اوهام لحظه ها
نشسته بر دسته گل سرسبد ميوه
در مرغزار زندگی.

يار من زورقيست
با بادبانهاي تور ابريشم بر رود رهايي؛
راي يار پرسم در اين روزگار کار
هربار کند اشاره به شفق طلايي.

يار من ياد منست
از پرواز کبوتران سفيد بال
در آسمان آبي بي انتهاي ميهن تاريخي -
با بامهاي کاهگلي، بناهاي سنگي، ديوار آجري
و شکم آبستن گنبدهاي نيلي
با جار از دو بازوي برهنه منار در کنار.

يار من يال مادياني گندمگون است
با شبق گيسوان افشان سوار در يورتمه نسيم
در کف زدن سبز برگهاي رديف ابلق چنار.

يار من ياس با رايحه ي رويا ست -
باده ي سرشار شادي
زاده ی رويدادهاي دور و نزديک
ماده ی راد در برابر بيداد.

يار من نار سرخ و چاره تنهاي ست.
از پاره اي برآمدگيهاي پاد آفرينش، زنهار!
**
طنين قار در غاري تار در لار، درونش مار؛
بيرون خار، سگي بي عار با قطاره ثار.
سر دار پر سار، زيرش کفتاري در احتضار.

۲۱ نوامبر ۳- اورلاندو- فلوريدا

  
نویسنده : Sam Baran ; ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٦ آذر ،۱۳۸٢